Πλάθοντας γονείς: Ομάδα αναστοχασμού και προσωπικής ανάπτυξης για γονείς

Καθώς ολοκληρώνονται 23 χρόνια συνεργασίας με γονείς και 15 χρόνια προσωπικής πορείας μέσα στη γονεϊκότητα….κάποια ερωτήματα αναδύονται και με προσκαλούν σε αναστοχασμό και εμβάθυνση, μέσα από νέο πρίσμα.

Η γονεϊκότητα είναι ένα ταξίδι για το οποίο δεν υπάρχει χάρτης, ένα ταξίδι μέσα στο οποίο αλλάζουμε κι εμείς. Μας καλεί να φροντίσουμε, να προστατεύσουμε, να βάλουμε όρια, να αφήσουμε χώρο, να σχετιστούμε, να αποκαλυφθούμε, να αυτοσχεδιάσουμε, να (ξανα)μάθουμε. Μας φέρνει αντιμέτωπους με φόβους, προσδοκίες, ενοχές, όνειρα και πλευρές του εαυτού μας που ίσως δεν είχαμε γνωρίσει μέχρι τότε. Και κάπου ανάμεσα στο «τι πρέπει να κάνω ως γονιός;» και στο «τι είναι καλό για το παιδί μου;», αναδύονται βαθύτερα ερωτήματα:
*Πόση ελευθερία αντέχω να δώσω σε έναν άνθρωπο που αγαπώ;
*Πότε προστατεύω και πότε ελέγχω;
*Μπορώ να αγαπώ χωρίς να θεωρώ το παιδί μου “δικό μου”, κτήμα μου;
*Πώς σέβομαι έναν άνθρωπο που ακόμη μεγαλώνει και διαμορφώνεται – αλλά και έναν άνθρωπο που έχει πια μεγαλώσει ή και ενηλικιωθεί;
*Τι από τα δικά μου όνειρα, φόβους και οικογενειακά μοτίβα μεταφέρω στη σχέση μας;
*Τι χρωστάω στο παιδί μου και τι δεν του χρωστάω;
*Ποιο είναι το αξιακό πεδίο της δικής μου γονεϊκότητας;
*Πώς αγαπώ και φροντίζω τον εαυτό μου;
*Μπορώ να αντέξω ότι το παιδί μου μπορεί να γίνει κάποιος διαφορετικός από αυτόν που φαντάστηκα;
*Και τελικά, ποιος άνθρωπος γίνομαι εγώ μέσα από τη γονεϊκότητα;